Verkiezingen deel 3: Nog 151 dagen te gaan

Een interessante kijk op het fietsbeleid in Brussel. Hoelang moeten we nog wachten op het rekeningrijden of een stadstol voor de mensen die Brussel binnen rijden met hun wagen? Pro Bruxsel eist als enige echte Brusselse partij al jaren voor een stadstol die het teveel aan wagens in de stad een halt zou kunnen toeroepen. De traditionele partijen, buiten Ecolo en Groen!,die ook de belangen van de pendelaars buiten Brussel vetrtegenwoordigen hebben hier blijkbaar geen gehoor naar en ondertussen wordt de situatie in Brussel elke dag erger en erger. Het wordt nu echt tijd dat er schot in de zaak komt want veel meer wagens kan deze stad echt niet meer slikken, en de Brusselaars zijn het meer dan beu!

Verkiezingen deel 3: Nog 179 dagen te gaan

Inderdaad het is zover, we gaan er weer voor! Deze keer zijn het de gemeentelijke verkiezingen
die voor de deur staan.
Pro Bruxsel is eerst en vooral een regionale partij en dus is het niet zo evident voor deze
kleine Brusselse partij om in elke gemeente aanwezig te zijn bij deze lokale
verkiezing want daar hebben te weinig kandidaten voor. Toch vind ik het
persoonlijk belangrijk dat de Elsenaren een kans krijgen om bij deze
verkiezingen op een partij te kunnen stemmen die niet taalgebonden is.
Mijn kandidatuur is alsnog niet bevestigd maar de kans is groot dat ik als
onafhankelijke kandidaat op de gezamenlijke lijst van Ecolo-groen zal staan. De
keuze voor deze lijst lijkt me niet enkel voor Pro Bruxsel maar ook voor mezelf
de meest logische keuze. Ecologie en duurzaamheid zijn de grote leiddraden in
mijn persoonlijk werk als ontwerper en daarmee is de eerste link al vlug gelegd.
Maar ook het feit dat deze twee groene partijen zo goed samenwerken boven de
taalgebondenheid heen zijn doorslaggevend geweest om me bij hun aan te sluiten.
Ik kijk alvast uit naar een mooie campagne!
Hier volgt een interview met onze voorzitter naar aanleiding van de oprichting van een
blog over de kleine partijen in Brussel:

http://petitspartisbxl.wordpress.com/2012/04/17/rencontre-avec-philippe-delstanche-president-de-pro-bruxsel/

Trekt Kris Peeters lessen uit de Apartheidsstrijd van Tutu?

Kris Peeters gaat op missie naar Zuid Afrika en ontmoet er aartsbisschop en nobelprijswinnaar Desmond Tutu die tegen de Apartheid en voor de vrijheid heeft gevochten. Maar wat gaat Peeters daar eigenlijk vertellen? Dat wij in ons hoogontwikkeld land zelf ook aan een vorm van apartheid doen? Of gaat hij fier uitleggen dat hij minister president is van een Regio die een andere Regio koloniseert en uitbuit? Of is hij misschien een woordje uitleg gaan geven over het feit dat er in het land waar hij beleid voert een constant verschil wordt gemaakt op basis van de taal dat men spreekt?

Wat zeker is is het feit dat er weldegelijk gesproken is over het uitblijven van een regering in het verdeelde België. Het antwoord van Tutu daarop was dan ook enorm pertinent want hij zegt dat men ooit zal moeten samenzitten en tot de conclusie komen dat samenwerking noodzakelijk is. In een familie zijn er regelmatig meningsverschillen, maar toch leeft iedereen samen, voegde hij er nog aan toe.

Desmond Tutu Is een interessant persoon aangezien hij een duidelijke opinie heeft over vele zaken. Het valt me op dat hij geen schrik heeft om tegen opgelegde regels in te gaan ten voordele van de verdraagzaamheid. Zelfs over homosexualiteit, iets dat nochtans door zijn eigen kerkleider als onaanvaardbaar worden aanzien, heeft hij een hele tolerante opinie. Hij kan het namelijk niet geloven dat de Bijbel een verschil zou maken tussen andere levenspatronen, net zoals hij niet kan geloven dat God een vrouw zou straffen omdat ze een man had moeten zijn of een zwarte omdat hij blank had moeten zijn. Gelijkheid, als tegenpool van Apartheid, krijgt door Tutu dus een heel breed perspectief toegewezen.

Als de Belgische “Vlaamse” en “Waalse” politiekers eventjes hun eigen belangen aan de kant zouden schuiven om plaats te maken voor een nuchter en toleranter zicht op de toekomst, dan zouden ze misschien beseffen dat een versplinterd beleid geen oplossing biedt. Het versterkt enkel het nationalistische gedachtegoed en zet verschillende gemeenschappen tegen elkaar op. Misschien zouden de politiekers zelfs inzien dat Brussel, buiten het territoriale potentieel als hoofdstad ook een stad is waar mensen niet naast elkaar maar eerder met elkaar willen samenleven. Want in Brussel is onze onderbuur een Marokkaan, onze bovenbuur een Eurocraat, onze linkerbuur een Vlaming en onze rechterbuur een Waal. Als Brusselaar willen wij iedereen kunnen aanzien als Brusselaar en daarom is het zo belangrijk om een beleid te voeren dat alle Brusselaars (liever nog alle Belgen) op gelijke voet behandeld.

Net zoals Tutu vraag ik me af of ik die vrijheid nog ooit zal kunnen meemaken. Hoelang zal het nog duren voordat Vlaanderen en Wallonië onze Brusselse Regio loslaat en de bevoegdheden geeft die het toelaat de stad te besturen zonder dat mensen verschillend moeten worden behandeld op basis van een verplichte taalkeuze!

Congres interviews

Pro Bruxsel op de manifestatie SHAME van 23/01/2011

Een reportage van Terzake

reactie op de reactie van Corijn

Het is niet altijd even gemakkelijk om de naam van een kleine partij over de lippen van een professor of opiniemaker te doen rollen. Bij Corijn is het deze keer alvast gelukt maar we zijn er spijtig genoeg niet wijzer uit geworden.

zie reactieonderaan

Volgens Corijn is er nog een lange weg af te leggen alvorens er een oplossing uit de bus zal vallen voor Brussel. En als die oplossing er ooit komt zal die niet enkel door de politiek worden verwezenlijkt maar daar is ProBruxsel, ook steevast van overtuigt. Het probleem is echter wel dat de huidige beleidsmakers graag aanwezig zijn op allerhande burgerinitiatieven maar heel weinig rekening houdt met de conclusies die daar naar voren worden geschoven. En dan is het misschien wel eens belangrijk dat er een alternatief zoals Pro Bruxsel bestaat, dat trouwens als direct gevolg van de frustratie van zeer actieve Brusselse burgers, als een politiek alternatief voor burgerverenigingen, is opgericht. Bovendien is Pro Bruxsel eigenlijk nog altijd een partij van burgers, want zonder enige financiële steun van de overheid en zonder verkozenen moet de partij overleven door de goodwill van zijn actieve leden. Met andere woorden; het is nog altijd de gewone werkende burger die zijn tijd en geld spendeert in het geloof dat deze laagdrempelige partij ooit een verschil zou kunnen maken.

Corijn beweert ook nog dat Pro Bruxsel als politieke partij, net zoals alle andere partijen “partijdig” zou zijn. Spijtig genoeg vind Corijn het niet belangrijk zijn argument verder uit te leggen dus ga ik maar zelf op zoek naar wat “partijdig” zijn, in ons geval zou kunnen betekenen.

In mijn ogen betekend partijdig zijn dat je partij trekt voor één bepaald gegeven. Die gegevens kunnen sterk bepaald zijn zoals tradities, personen maar kunnen ook in een hele brede context worden aanzien zoals het ecologische aspect dat op alle domeinen wel zijn belang heeft. Aangezien een politieke partij nu eenmaal bepaalde standpunten moet innemen is het onvermijdelijk dat er keuzes worden gemaakt. Dat is ook de reden dat Pro Bruxsel er niets op tegen heeft als “standpunten innemen”, als zijnde “Partijdig” kan worden aanzien, zolang het niet de initiële bedoeling is om mensen uit te sluiten natuurlijk.

We kunnen ook worden beoordeeld als zijnde partijdig door het feit dat we opkomen voor slechts een bepaald gedeelte van de bevolking, en dat is waarschijnlijk ook zo. We nemen het op voor de Brusselaars, maar dat is iets dat eigen is voor een regionale partij en moet dus ook perfect kunnen. Ik zou zelfs durven beweren dat wij juist het verschil maken met de andere partijen op dat gebied aangezien we opkomen voor ALLE Brusselaars, zonder ze eerst het verschil te maken op basis van de taal die ze spreken.

En als laatste kan ik me voorstellen dat door de huidige politieke toestand, ook Pro bruxsel ten prooi valt aan de “ik haat alles wat met politiek te maken heeft” argumentatie. En dan wordt er meestal met heel goedkope beschuldigingen gegooid waarin wordt beweerd dat we opportunisten zijn die enkel aan politiek doen om aan macht te geraken en dus ook partijdige standpunten innemen om stemmen te winnen. Als Pro Bruxsel echt aan machtspelletjes had willen meespelen hadden ze beter niet met twee lijsten deelgenomen tijdens de vorige verkiezingen, Of om het met de woorden van de NVA te zeggen tijdens het indienen van de lijsten: “ Jullie zijn echt dom want als jullie enkel een Nederlandstalige lijst binnen hadden gebracht en alle Franstaligen op de Nedelandstalige lijst laten stemmen was het tactisch gezien veel makkelijker om genoeg stemmen te halen!” Dat is misschien wel zo, maar bij deze had Pro Bruxsel besloten “partij” te trekken voor de eerlijkheid, en niet voor het misbruiken van een systeem dat volgens ons dringend aan herziening toe is.

Niettemin er mogelijkheden zijn om links te gaan schuilen, rechts te gaan schuilen, in het Noorden te gaan schuilen of in het Zuiden te gaan schuile blijft Pro Bruxsel bewust in de pletsende regen staan, omdat ze weet dat na de regen toch ooit de zonneschijn weer tevoorschijn komt! Maar in dit landje kan dat inderdaad soms heel lang duren.

De reactie van Corijn:

Het gaat er mijns inziens om het verfijnen van twee gedachtenlijnen: 1) het vertellen van Brussel als een kleine wereldstad en dat kan alleen in post-nationale termen, maar dan wel rekening houdend met de nationalistische grondtoon van de Belgische federale instellingen en dus aanvaardend dat het stadsgewest in delen wordt opgesplitst door de Belgische taalgebieden (het carcan). Vermits ik omwille van die gevoeligheden de grenzen van het gewest niet ter discussie wil stellen, moeten we ervoor zorgen dat ons stadsverhaal ook een goede samenwerking met het ommeland inhoudt. Vijandigheid moet worden omgebogen in goodwill en dat vergt in de eerste plaats een ander discours vanuit de Franstalige leiders naar de Vlaamse rand, maar ook een totaal andere praat over Brussel in Vlaanderen! 2) een interne staatshervorming is nodig. Dat gaat inderdaad eerder over goed bestuur, bevoegdheidspaketten en integrale planning, dan over gewoon samenvoegen van instellingen. Daarom ben ik voor een opheffen van de huidige gemeenten om ze onmiddellijk ook weer in te voeren. Het zwaartepunt van het beleid moet in het gewest liggen en geen enkel ander niveau mag een blokkagerecht hebben: niet de gemeenten, maar ook niet de gemeenschappen! Maar dat beleid vergt onmiddellijk ook decentralisatie naar "districten", en dat kunnen zeer goed de huidige gemeenten zijn (met licht hertekende grenzen) en vooral ook een gedefusioneerd Brussel waarin Laken en Neder-over-Heembeek weer eigen entiteiten kunnen worden. Het is waar dat de sociaal geografische dualisering van Brussel ook pleit voor een sterk gelokaliseerd beleid en zeg maar Molenbeek en Sint Pieters Woluwe niet noodzakelijk dezelfde prioriteiten hebben. Het is al te gemakkelijk over "baronieën" te spreken om het niet over beleid te hebben. Die nieuwe gemeenten zijn dan wel een tussenschakel naar de echte "nabijheid" van de 118 wijken ( waarvan trouwens één derde de gemeentegrenzen overschrijden). In die operatie winnen we ook enkele andere meerwaardes: de EU-burgers krijgen dan stemrecht op het niveau dat er echt toe doet, de politieke partijen hebben er dan belang bij een echt regionaal programma op te maken en niet alleen de gemeentelijke baronieën, maar ook de communautaire apartheid te overstijgen en via de gemeentelijke bevoegdheden kan het gewest ook initiatieven nemen inzake onderwijs en cultuur! Alleen denk ik dat die interne staatshervorming er niet zal komen van binnenuit en dus moet er wat externe druk worden uitgeoefend door het deel te maken van de huidige discussies.
Tenslotte: om dat te verwezenlijken is het nodig dat de Brusselse publieke opinie anders wordt geordend, m.a.w. dat de huidige communautaire partijen, media, verenigingen, instellingen worden geconfronteerd met een bicommunautair en vooral intercultureel veld. Dat zal op verschillende terreinen gebeuren. Hoe zich dat uiteindelijk politiek zal vertalen valt af te wachten. Pro Bruxsel argumenteert in dit debat zoals partijen doen: partijdig. Het is ongetwijfeld een stem in het politieke debat, maar vooralsnog een kleine stem en zeker niet de enige stem. Er is vandaag in het middenveld, in de civiele maatschappij, in de sociale en culturele wereld in Brussel van alles aan het veranderen. Maar men kan niet zeggen dat "hét politieke alternatief" vandaag al duidelijk is en het is dus niet verstandig erg veeleisend de mensen in kampen, in goeden en slechten in te delen. Er is nog een weg te gaan.

Zinnekespraat: 'Brussel is de oplossing'

Ik heb toch wel wat aanmerkingen op het tekstje van Eric Corijn dat hieronder staat gepubliceerd!

Natuurlijk is Brussel de oplossing, maar dat is toch niet nieuw? Uitspraken zoals "Brussel als een echt stadsgewest. Une région à part... et entière", “meer zelfbestuur”, “samenwerking”, “samenhang”, “het overhevelen van bevoegdheden”, het zijn allemaal dingen die in de standpunten van de politieke partij Pro Bruxsel staan. Er bestaat dus weldegelijk een alternatief op de huidige “gecommunautariseerde” politiek.

Het is inderdaad de taak van het Brussels parlement om een motie aan te nemen over een Brussels grootstedelijk project. Maar aangezien er enkel Vlaamse en Franstalige politieke partijen zetelen in het Brussels parlement zal het nog lang duren eer er daar een consensus over zal worden uitgewerkt. Elk parlementslid staat onder druk van de top van zijn of haar politieke partij die op hun beurt luisteren naar de meerderheid van de stemmen die ze halen. En die meerderheid ligt in Vlaanderen en Wallonië.

Wat ik me heel erg afvraag is waarom Pro Bruxsel wordt doodgezwegen als het over de Brusselse politiek gaat? Soms lijkt het wel alsof men welbewust oogkleppen opzet om niet te moeten zien dat er weldegelijk initiatieven zijn die door Brusselse burgers zijn opgezet. Met alle respect dat ik heb voor meneer Corijn maar soms is het toch ook goed om eens in te spelen op de dingen die al bestaan in plaats van de grote wereldverbeteraar te gaan spelen. Dat soort spelletjes zijn we onderhand al beu. Dus als je een echte oplossing wil bieden dan zou je dat bijvoorbeeld kunnen doen door je oprechte steun te verlenen aan diegenen die het goed bedoelen en die je steun in deze moeilijke tijd kunnen gebruiken. Het zou spijtig zijn om al het werk en resultaten dat al bereikt zijn weg te gooien en terug vanaf nul te moeten herbeginnen.

Voor mij is het zonder meer duidelijk: Het is Pro Bruxsel, als meertalige partij en een partij van gewone burgers, die Brussel een eigen ‘stem in het kapittel’ zal geven en de Belgische apartheid zal overstijgen!!

Hier is de tekst van Eric Corijn:

Zinnekespraat: 'Brussel is de oplossing'

In Humo doet Bart De Wever een belangrijke uitspraak over de stelling dat geen enkele separatist een zinnig antwoord heeft voor Brussel. “Dat is pertinent juist,” zegt hij. “Brussel is het moeilijkste probleem.” En verder: “De moeilijkheid is een oplossing te vinden die de Brusselaars zien zitten, want op een gegeven moment zullen zij een stem in het kapittel hebben. Ik denk dat we naar een oplossing moeten waarbij de Brusselaars maximaal zichzelf besturen, liefst met efficiënte structuren (...), maar waarbij er tegelijk ook een relatie blijft met de historische vader en moeder, Vlaanderen en Wallonië. Brussel als ontmoetingsplaats.”

Stemlozen
Zelfbestuur met efficiënte structuren: een goed uitgangspunt. Het is nu zaak daarover een voorstel uit te werken dat “de Brusselaars zien zitten.” En daar wringt het. Omdat de Brusselaars als zodanig geen stem in het kapittel hebben. In ons politieke bestel hebben alleen zogenaamde volkeren een stem, eentalige gemeenschappen. En dan nog alleen maar ‘autochtone’ stammen, volkeren van hier. Pas dan worden partijen, instellingen en media spreekbuizen. In dat verhaal blijft Brussel natuurlijk gewoon een Franstalige stad met een Vlaamse minderheid en honderdduizenden stemlozen.

Zo zal men nooit een project voor Brussel schrijven. Een stad is geen land. Het wordt de hoogste tijd om Brussel te denken zoals het werkelijk is. Een kleine wereldstad. Zelfbestuur, ja. Maar dan wel als een echt stadsgewest. Une région à part... et entière.

Geef dat gewest dus waar het recht op heeft: een goede burgemeester-president, een bestuur dat de economische ontwikkeling kan combineren met een cultuurbeleid, een college dat de ruimtelijke ordening integraal kan aanpakken en niet in negentien stukjes, een beleid dat de sociale kloof en de crisis in het onderwijs en het jeugdbeleid boven de soms belachelijke competitie kan tillen...

Daarvoor is heel wat nodig. Allereerst dat de bevolking kan worden vertegenwoordigd voor wat ze is: onzuivere mengvormen van verschillende komaf. Vergeten we toch niet dat meer dan de helft van de Brusselse bevolking buitenlandse roots heeft, dat er ruim tweehonderdduizend euro-expats wonen, dat meer dan veertig procent van de huishoudens meertalig is, dat de meerderheid van de Vlaamse Brusselaars zelf in taalgemengde huishoudens leeft... Brussel is het Belgobelgische verhaal voorbij!

Taalkwestie bedekt sociale crisis
Daarenboven dekt die eeuwige taalkwestie de sociale crisis te veel af. Brussel is het derde rijkste gewest van Europa, met een bevolking die 15 procent minder verdient dan het nationale gemiddelde. Rijk gewest, arme bevolking. Een derde op of onder de armoedegrens, met wachtlijsten voor sociale woningen (26 procent van de bevolking voor acht procent van het woningaanbod!), met honderdduizend werklozen, met een massale jeugdwerkloosheid, met een derde van onze kinderen in gezinnen zonder inkomen uit arbeid, met een falend onderwijssys-teem... Die grootstedelijke problemen worden in onze (antistedelijke!) Belgische instellingen totaal verwaarloosd.

Natuurlijk is er ook een grondige interne staatshervorming nodig. Geen stadsproject zonder enige culturele of onderwijsbevoegdheid en met twee gemeenschappen die niet willen samenwerken. Geen samenhang met één stad en achttien gemeenten in competitie met elkaar. Geen enkele bestuurskundige zal de bestaande organisatie verdedigen. En zonder de communautaire argwaan en het daarop terende politieke profitariaat zou ook geen enkele politicus dat doen. Wat is er in feite mis met één hoofdstedelijk stadsgewest, waarin staats- en gemeentelijke bevoegdheden samenvallen, met negentien districten en 118 wijkprojecten? En dat kan allemaal geregeld worden binnen de huidige bevoegdheden!

Over de hoofdlijnen voor een Brussels grootstedelijk project bestaat er in feite al een consensus en een breed draagvlak. Is het niet de taak van het Brussels parlement daarover een motie aan te nemen en die in de Belgische discussie te gooien? Is het niet de taak van de Brusselse politici om eigen onderhandelingen op te zetten over de zo nodige interne staatshervorming? Is het niet de rol van een regering om de bevolking rond zo’n project te mobiliseren? Wie zal Brussel een eigen ‘stem in het kapittel’ geven en de Belgische apartheid overstijgen?

Brussel is de oplossing
Goed bestuur heeft ook een goede band met het ommeland nodig. Maar Bart De Wever vergist zich wanneer hij Vlaanderen en Wallonië de vader en de moeder van Brussel noemt. Brussel bestaat al duizend jaar! Geen nationalistisch paternalisme dus, maar een ontmoeting in een wereldstad, met een goed metropolitaan bestuur. Van de 700.000 arbeidsplaatsen in het gewest wordt 56 procent ingenomen door pendelaars: 360.000 mensen komen elke dag in Brussel werken. Dat is het hinterland. Maak er geen buitenland van!

Brussel is niet het probleem, maar de oplossing. De wereld wordt stedelijk. En wat doe je als het waait? Schermen plaatsen in een poging de wind te stoppen, of windmolens bouwen en de energie nuttig gebruiken? Daar moeten de Brusselaars nu voor zorgen. Ze moeten een kleine wereldstad een stem geven in het Belgische debat. En met die stem ook af en toe eens wijzen op de pietluttige navelstaarderij van de taalstrijd. De Vlaamse pot is de Franstalige ketel waard in wederzijdse verwijten. De hoogste tijd voor een derde kosmopolitische stem in het kapittel! We zullen begrepen worden, in Antwerpen en Gent, Luik en Charleroi.

Postscriptum: Overigens zal, wanneer we onze levensstijl gewoon voortzetten en geen beleid voeren, de klimaatopwarming verdergaan. Dan stijgt de zeespiegel en dan zullen binnen enkele jaren zo’n 500 miljoen mensen gedwongen migranten worden.

Eric Corijn is hoogleraar Sociale en Culturele Geografie aan de VUB en directeur van de onderzoeksgroep Cosmopolis.http://www.brusselnieuws.be/artikel/zinnekespraat-een-stem-voor-alle-brusselaars?nocache=1#comment-1441

Een oude text...maar raar genoeg nog zo actueel!!!!

Ik ben toevallig op deze text gevallen. Na het lezen ervan ben ik wel onder de indruk van het feit dat het nog altijd zo actueel is. De actuele politiek luisterd dus echt niet meer naar de bevolking. Het is al macht en pure manipulatie waqt de klok slaagt. Ik was in 2001 verre van geinteresseerd in de politiek, omdat ik jong was en waarschijnlijk nog heel naief. Maar dat toen de Brusselaars zich al stoorde aan het gecomunautariseerde gehakketak, en dat er er heden ten dage nog altijd niets is veranderd aan de situatie, dat maakt me kwaad.

Wil dit nu zeggen dat ik binnen 10 jaar nog altijd met mijn frustraties naar buiten moet komen om mijn plaatsje in deze maatschappij op een gelijkwaardige manier te verdienen? Hoe lang moet dit spelletje eigenlijk nog duren?

Eerlijk gezegd begin ik nu echt wel overtuigd te geraken dat we als Brusselaars maar eens zelf de koordejes in handen moeten nemen! Gedaan met opgedrongen hokjes waar we we worden ingeduwd. Gedaan met gekibbel over wie , Vlaams of franstalig, hoeveel wel of niet krijgt. Gedaan met ons aalmoezen rond de oren te slingeren! Gewoon iedereen gelijk voor de wet, gewoon iedere Brusselaar, of hij nu Franstalig of Nederlandstalig is, of hij nu van Belgische origine is of niet, of hij nu gelovig is of niet, of hij nu een andere sexuele voorkeur heeft of niet....Gewoon gedaan met het gevoel van constante onderdrukking en Apartheid. Gelijkheid....net zoals het verdrag tot bescherming van de rechten van de mens het bepaald!

Y en a marre, VRAIMENT!!!

het is wel leuk te zien dat de laatste persoon die onderaan heeft getekend nu een docent van me blijkt te zijn die er blijkbaar toen ook al genoeg van had.

Ziehier de tekst:

Gepubliceerd in

De Morgen van Vrijdag 2 februari 2001

en in

Brussel Deze Week van 14 Februari 2001

Naar een onafhankelijke en meertalige stadsstaat Brussel ?

De zoveelste golf federalisering spoelt opnieuw over België. Klaarblijkelijk dienen

alweer een reeks bevoegdheden en geld te worden overgeheveld naar de gefedereerde

entiteiten. Politici van allerlei kleur en pluimage trekken opnieuw de kaart van het

Waalse of het Vlaamse nationalisme. De haan kraait, de leeuw klauwt en de

regionalistische of communautaristische politieke woordvoerders kloppen zich op de

borst. 'Lambermont' is 'goed', 'niet goed genoeg' of 'helemaal niet goed' 'voor de

Walen' of 'voor de Vlamingen'. De Volksunie en het FDF beginnen aan hun zoveelste

existentiële crisis en het lot van de huidige regering wordt aan de afloop van deze

episode gekoppeld. Tot daar de context : er is niets nieuws onder de zon ...

Al evenmin origineel is dat de Brusselaars die (ook) Nederlands spreken, en die door

sommigen 'Brusselse Vlamingen' worden genoemd, de pasmunt of het breekpunt van

de discussie worden. Politici uit alle uithoeken van het Vlaamse land - uit Izegem of

Kortrijk - voeren hierbij het hoge woord. Ze zijn erg bekommerd om de 'Vlaamse

eigenheid' van Brussel (weet iemand waarover ze het hebben ?) en, natuurlijk, de

positie van de Brusselse Vlamingen. Als betrokkenen, met name als Brusselaars die

(ook) Nederlands spreken, willen wij hierover enige gedachten kwijt. Wij leven

tenslotte in Brussel. En dat is wat anders dan er met chauffeur en neus in de krant op

geregelde tijdstippen naartoe te pendelen.

Brussel kampt met twee grote problemen. Enerzijds is er de onbestuurbaarheid en

het daaraan gekoppelde gebrek aan visie op wat er met deze stad moet gebeuren,

anderzijds is er de financiering. De onbestuurbaarheid van de stad is het gevolg van

het totaal onoverzichtelijke politieke en administratieve beleidskluwen, achtergelaten

door de voorbije federaliseringsgolven. Het aantal vertegenwoordigende, uitvoerende

en bemiddelende organen met bevoegdheden over Brussel is te lang om hier op te

sommen. Feit is wel dat zo'n stugge, ingewikkelde en onder hoogspanning staande

beleidsstructuur het voeren van een accuraat grootstedelijk beleid gewoonweg

onmogelijk maakt. Een oplossing ligt nochtans binnen handbereik: naast de

Franstalige en Vlaamse gemeenschap dient ook de Meertalige Brusselse gemeenschap

te worden ingericht. Deze operatie is noodzakelijk om te komen tot één Brussels

parlement en één Brusselse regering die, zoals in Vlaanderen, alle gewest- en

gemeenschapsbevoegdheden samen uitoefenen. Pas dan wordt het mogelijk om een

aangepaste visie en een sluitend beleid te ontwikkelen. Brussel is nu eenmaal geen

Luik of Antwerpen, Leuven of Namen, laat staan een mini-Parijs of een groot-Izegem.

Brussel is meertalig en cultureel heterogeen (één derde van de bevolking is niet-Belg,

41% van de huishoudens zijn taalgemengd). Brussel is tevens een grootstad die

Europees en internationaal georiënteerd is (maar toch nog kampt met de restanten

van een provinciaal "ons kent ons" gevoel).

Tevens ontbreekt het Brussel aan middelen om een serieus grootstedelijk beleid te

voeren. Er zijn meer pendelaars die in Brussel werken, dan vermogende mensen

(40% van de huishoudens leeft in kansarme buurten) die er belasting betalen. Dat

kan op twee, te combineren, manieren worden opgevangen. De eerste mogelijkheid

speelt in op de werkelijke sociaal-geografische en economische omvang van Brussel.

De grenzen van het Brussels Gewest stemmen niet overeen met de omvang van het

grootstedelijke gebied. Men kan Brussel financiële ademruimte geven door de

grenzen te hertekenen op zodanige wijze dat een groot deel van de pendelaars uit alle

randgebieden ook effectief in Brussel belasting zouden betalen. De andere

mogelijkheid is een fiscale ingreep, waarbij een beduidend deel van de belasting van

een persoon wordt geheven ten bate van de plaats waar hij of zij is tewerkgesteld.

Parallel aan deze twee pistes kan nog worden gedacht aan een ernstige financiële

inbreng van internationale organisaties en internationale bedrijven die in het

werkelijke Brusselse grootstedelijke gebied gevestigd zijn. En tenslotte moet er maar

eens werk gemaakt worden van een tol op de massa's auto's die Brussel dagelijks

binnendonderen en er 's avonds weer zo vlug mogelijk uit willen.

Dit scenario past overigens naadloos in een federalistische logica. Buiten de huidige

onoplosbaarheid van de Brusselse kwestie houdt toch niets de regionalistische en

nationalistische borstkloppers uit Vlaanderen en Wallonië bij elkaar. Het 'België

Barst in Drie' scenario wordt denkbaar indien Brussel - zoals Vlaanderen - een

financieel zelfbedruipend en institutioneel-politiek volwaardig statuut krijgt. Of het

zo'n vaart moet lopen is voor ons geen punt. Wel willen we als Brusselaars die (ook)

Nederlands spreken uit de handen van onze politieke en institutionele gijzelnemers

worden bevrijd. Met welk recht worden wij eigenlijk gedwongen om ons in te passen

in de simplistische en uitsluitende sjablonen - Vlaams of Frans - van de huidige

politieke vertogen en, ja zelfs, van de wetgeving ? Hoe staat het dan met onze

individuele vrijheid tot zelfbepaling ? Wat indien we dit allemaal irrelevant vinden ?

Met welk recht worden wij niet als volle burgers vertegenwoordigd, maar

stukjesgewijs in allerlei assemblées die amper in staat zijn om samen te handelen ?

Met welk recht wordt over ons leven en onze toekomst beslist door mensen uit Luik of

Antwerpen voor wie Brussel alleen een symbolisch strijdpunt is ?

Indien in het toekomstige volwaardige en meertalige Brussels Gewest de principes

van de polyfone democratische rechtsstaat worden verzekerd, dan hebben wij niets te

vrezen en vrezen wij ook niets. De gewone spelregels van de democratische

vertegenwoordiging, onze individuele grondrechten en de rechtsstatelijke

bescherming van de (numerieke) minderheid zijn een voldoende borg. Het

paternalisme van de Vlaamse en Waalse politici hebben we echt niet nodig. Wij

hebben geen pleinvrees. Integendeel : wij ervaren dagelijks hoe uitdagend, beloftevol,

toekomstgericht en veelzijdig onze cosmopolitische grootstad is. Wij hebben geleerd

te leven in een stad waar je buur een andere taal spreekt, een andere godsdienst

belijdt en een andere huidskleur heeft. Wij genieten van een stad waarin tientallen

parallelle culturele en associatieve netwerken samen bestaan. En zo kunnen we nog

wel een tijdje doorgaan.

Indien dit allemaal te veel is voor Vlaanderen, Wallonië en hun politici, dan kunnen

we onder de hierboven gestelde voorwaarden scheiden. Misschien wordt Brussel dan

op termijn een bloeiende onafhankelijke meertalige stadsstaat of, wie weet, ... een

European Capital Territory waar het goed is om te leven.

Een aantal Brusselaars die (ook) Nederlands spreken :

Serge Gutwirth, Jenneke Christiaens, Jean-Claude Burgelman, Dimokritos Kavadias,

Michel Peremans, Karen Meerschaut, Joëlle Van Ex, Lydia Van Rompaey, Estelle

Slegers, Frederik Depoortere, Carolien Zandbergen, Yamila Idrissi, Marc Pallemaerts,

Greg Jacobs, Jozef Van Rompaey, Griet Dobbelaere, Anton Derks, Kristel Beyens,

Joris Hintjens, Myriam Stoffen, Karen Tuxen Ringkjob, Bart Wildiers, Els Dumortier,

Annelies Beck, Johan van Braak, Johan Buyens, Ching Lin Pang, Joan Ramakers,

Patrick Lenskens, Luc Van den Broeck, Ruddy Verbinnen, An Grauwels, Ilias

Kavadias, Sonja Raspoet, Stefan De Corte, Rudy Verhoeven, Eric Corijn, Thomas

Luks, Nathalie Dyck, Bart Temmerman, Els Enhus, Stijn Callewaert, Tom Cortvriend,

Derkje Van der Elst, Dirk Schol, John Van Hassel, Annemie Louwyck, Cornelia J. van

der Weide, Els Plessers, Chris Kesteloot, Marc Martens, Mieke Lamiroy, Gert

Lauwaert, Koen Smets, Patrick Allo, Anouk Delafortrie, Michel Huysseune, Cathy

Macharis, Alain De Nauw, Annemie Pijcke, Henri Eisendrath, Katleen De Ridder, Luc

Steels, Marleen Wynants, Eddy Deruwe, Piet Van de Craen, Dirk Van der Elst, Xavier

Buijs, Uros Nastic, Dieter Lesage, Joke Quintens, Lieve Vanfraechem, Jan van

Rosendaal, Mark Leys, Alex Housen, Yves Van Roey, Nel Vandevannet, Anja De

Kimpe, Filip Burgelman ...

Gelukkig nieuw jaar!

Fier ben ik er niet over, maar ik ben waarschijnlijk niet de enige. Zeker in Brussel, als grootstad die ze is, mag ik er zeker van zijn dat ik niet de enige ben. Of het nu oudere of jongere zijn, of het nu Belgen of immigranten zijn, of het nu kennissen of onbekende zijn….als ook zij in dezelfde situatie vertoefden ,dan waren ook zij er waarschijnlijk niet fier over.

Veel vragen gaan door je hoofd: Is het mijn fout? Is er iets verkeerd met mij? Heb ik misschien iets verkeerd gedaan? Die vragen gaan ook door het hoofd van de vele lotgenoten. Dat is waarschijnlijk de reden waarom je ze niet ziet.

Raar genoeg creëer je jezelf in het begin toch een vorm van fierheid want je zegt tegen jezelf: “waaw, dat jij dat zomaar durft!”. Zo gewoon, tegen alle verwachtingen in. Maar hoe goed je ook je best doet, naar gelang de tijd vordert begin je jezelf af te vragen of het wel iets met durf te maken heeft. Je begint je zelfs af te vragen in hoeverre je dit soort uitdagingen überhaupt zelfs moet aangaan! Maar als die vragen rijzen is het meestal al te laat want die fierheid ruimt plaats voor schaamte en zelfmedelijden.

Eigenlijk doe je niet meer dan wachten. Je kan proberen je nuttig bezig te houden, maar ook dat valt tegen. Geen kat die merkt dat je moeite doet, geen kat die op dat moment eraan denkt om eventjes serieus te zijn laat staan eens na te denken over iemand anders.

En dan komt het grote moment, het moment waar iedereen naar uitkijkt…het moment dat ook jij zo leuk zou moeten vinden ookal heb je daar geen zin in. En veel keus heb je niet want na het afgetel kan je gaan kant meer uit zonder geknal en geflikker dat rond je oren vliegt. Geroep, getier, vreugde alom…en jij staat daar alleen, en je vraagt jezelf nog eens af waarom.

Het borrelt, het broedt tot je plots al het vuurwerk zelfs als provacatie aanvoelt.

Ik geef het toe, ik heb de overgang alleen gevierd, en dat voelde niet goed!

Bij nader inzien wist ik eigenlijk wel waarom. Ik heb keuzes gemaakt in het leven die niet door iedereen worden begrepen. Ze straffen je ervoor af, ze laten je voelen dat je het niet verdient. Ze willen hun groot geluk, hun luxe leven laten blijken. Maar niet langer in jouw gezelschap want jij hebt geen job. Je leeft op een uitkering want jij wou per se weer gaan studeren. Het gaat je moeilijk maar het kan hun geen bom schelen. Je bent uitschot, je bent niets, en ze zullen er zich niet van weerhouden het je te herhalen tot je beslist niet meer in hun gezelschap te willen zijn. En daar sta je dan kijkende naar de vonkjes die vanuit de hemel neer dwarrelen….helemaal alleen…hopend op een nieuw begin, een beter jaar.

Mijn gedachten gaan hierbij naar alle eenzame mensen die, net zoals ik, het nieuwe jaar zijn binnengetreden op hun eentje. Of het nu van moeten of van willen was, dat doet er niet toe, ik wens hun allemaal het allerbeste toe.

Ik hoop dat dit politiek jaar, er weer meer plaats wordt gemaakt voor het welzijn van de mens in plaats van het verwerven van meer macht, want of we dat nu willen of niet, het zijn altijd de zwakkere die het verschil mogen betalen!

dor dat viribus alas
(Sincerity gives wings to strength)

Een mooi artikel over de sterke vrouwen van Pro Bruxsel

Ik heb deze tekst vandaag ontvangen en ik kan me er helemaal in vinden!!

Solidariteit maakt een cultuur groot

De voorzitter van het Vlaams parlement, Jan Peumans (N-VA), sprak op 11 juli zijn bezorgdheid uit over het ‘gebrek aan identiteit’ in Vlaanderen. Het is immers die identiteit die moet ‘leiden tot natievorming’. Als gevolg van dit gebrek is het belang van die natievorming ‘nog niet voldoende doorgedrongen om de gehele bevolking te overtuigen’. Voor Peumans heeft de Vlaamse deelstaat dan ook de opdracht om deze leemte ‘op te vullen’. Tegelijk hekelt de parlementsvoorzitter een aantal ‘artistieke en intellectuele kringen’ voor wie het bon ton zou zijn om ‘het Vlaamse identiteitsgevoelen te minimaliseren, ja zelfs te ontkennen’.

Als burgers die beroepshalve voortdurend met cultuur - in de breedste betekenis van het woord - begaan zijn, verwerpen wij het discours over cultuur en identiteit dat hier wordt geëtaleerd. Het holt de begrippen cultuur en identiteit uit en vormt ze om tot manipulatieve instrumenten voor politieke doeleinden. We hébben al een cultuur en we hébben al een identiteit. Beide zijn ze meervoudig. Ze zijn ook, maar niet exclusief Vlaams. We willen dan ook niet dat ze ‘opgevuld’ zouden worden met een Vlaams-nationalistisch concept. Dat zou een verarming betekenen en een aanval op wie we vandaag zijn.

1. Omdat het een proces van uitsluiting en vervreemding is.

Geert Bourgeois (N-VA) maakte als mediaminister heisa over een liedje van Clouseau: ‘Een Belgicistisch propagandaliedje, een pleidooi voor slecht bestuur’. Toen in 2009 de VRT het Belgavoxconcert uitzond, reageerde Bourgeois furieus: ‘Ik vind dit absoluut niet kunnen. Het gaat om een initiatief dat de Belgische identiteit wil versterken.’ Deze uitlatingen illustreren duidelijk een verwerpelijk trekje van de ‘Vlaamse identiteitsvorming’: de ene identiteit wordt de hemel in geprezen, de andere - hier de Belgische - wordt verwenst. Dat is voor ons onaanvaardbaar.

We verzetten ons ook tegen de beeldvorming die mensen in ons land tegenover elkaar stelt als onverzoenbare cultuurgroepen. We aanvaarden niet dat onze Franstalige landgenoten worden voorgesteld als dragers van een cultuur die gekenmerkt zou worden door gebrek aan verantwoordelijkheid, luiheid, profitariaat, diefstal en expansiedrang.

2. Omdat het een asociale agenda verbergt.

Het Vlaams-nationalisme, dat lang geleden de uitdrukking was van een terecht verzet tegen discriminatie, is vandaag een ‘economisch nationalisme’ geworden. Het profileert zich met thema’s als de transfers, de zogezegde ‘blanco cheques aan de Walen’, het ‘zakgeldfederalisme’, enz. Bart De Wever heeft een verhelderend licht laten schijnen op wat Vlaamse identiteit en cultuur vanuit dat sociaal-economisch oogpunt zoal inhouden. Hij deed dat toen hij in de onderhandelingsgesprekken doodleuk stelde dat de Vlaamse werkgeversorganisatie Voka zijn eigenlijke baas is en dat hij pas tevreden is als Voka dat ook is. Wie het sociaal-economische programma van N-VA erop naleest, ziet dat De Wever de agenda van Voka tot die van zijn partij heeft gemaakt. Dat opent het weinig aantrekkelijke perspectief op een Vlaanderen waar het economisch gewin primeert en sociale verworvenheden afgebroken worden. Er zal drastisch gesnoeid worden in de gezondheidszorg, de pensioenen, de werkloosheidsuitkeringen, de bijstand. Wie verzekerd wil zijn tegen ziekte of inkomensverlies, wie verzekerd wil zijn van een leefbaar pensioen, moet dat maar kopen op de privémarkt.

Het discours over ‘wat we zelf doen, doen we beter’, over ‘Vlaamse cultuur en identiteit’, fungeert als glijmiddel om die asociale agenda aanvaardbaar te maken, in naam van de competitiviteit en van ‘Vlaanderen, eerste regio in Europa’.

3. Omdat het de weerbaarheid van de burger verzwakt.

Behalve met de Vlaamse vlag, zwaaien de Vlaams-nationalisten ook graag met de Europese vlag. Dat lijkt misschien tegenstrijdig, maar is dat allerminst.

De Vlaams-nationalisten willen Vlaanderen loskoppelen van het economisch zwakkere Wallonië. Het nationale niveau is wat beide regio’s verbindt en de Vlaams-nationalistische agenda in de weg staat. Daarom wordt gebruik gemaakt van het supranationale niveau Europa om het nationale niveau België te laten ‘verdampen’.

Het supranationale Europa voert een beleid waarbij de sociaal-economische agenda van de Vlaams-nationalisten perfect aansluit. Het verzet tegen die asociale agenda wordt in hoofdzaak gevoerd op een nationaal niveau: Griekenland, Portugal, Frankrijk. Het is precies op dat beleidsniveau dat de sociale ‘veroveringen’ zijn gerealiseerd en vooralsnog het best gevrijwaard kunnen worden. Als de burgers hun sociale belangen doeltreffend willen verdedigen, dan doen ze dat het best in verbondenheid met elkaar. Het terugplooien op steeds kleinere en strikt afgebakende ‘cultuurgemeenschappen’ staat haaks op de mogelijke ontwikkeling naar een sociaal Europa en Europese samenhorigheid. Precies omwille van zijn meertaligheid, zijn verscheidenheid aan talen en culturen en zijn kosmopolitische Europese hoofdstad, ligt het binnen de mogelijkheden van ons land om op dit vlak een lichtend voorbeeld van eenheid en solidariteit te zijn. Een model voor de samenleving van morgen.


De onderliggende gedachte van de oproep van Peumans is dat een cultureel homogene Vlaamse staat een betere maatschappij zal zijn dan het meertalige, interculturele België. Maar net dat kosmopolitische en interculturele is bepalend voor de wereld van morgen. In plaats van dat te ontkennen, moeten we ons afvragen wat er gebeurt als we het multiculturele omarmen. Dat gaat niet ten koste van eigenheid en creativiteit. Integendeel. Wel vereist het een kritische kijk op de relatie tussen cultuur en macht.

De ‘Vlaamse cultuur en identiteit’ waarvan we volgens Jan Peumans doordrongen moeten worden, is een aberratie waar geen enkele doorsnee burger op zit te wachten. Telkens opnieuw wordt door enquêtes bevestigd dat ook de meeste Vlamingen voorstander zijn van het behoud van België en een leefbare verstandhouding willen tussen gewesten en gemeenschappen. Meer en meer Franstaligen in Brussel sturen hun kinderen naar een Nederlandstalige school. ‘Het is goed meerdere talen te kennen’, vinden meer en meer Brusselaars, van welke origine ook. Ze zien in meertaligheid een middel om vooruit te komen. De eeuwige bestuiving, de eeuwige wederzijdse contacten, het internationale, dat is de rijkdom en de kracht van cultuur.
België staat voor veel meer dan het oude ‘Belgique à papa’. Het staat bijvoorbeeld ook voor Priester Daens, en voor de in Luik verkozen Anseele, voor Julien Lahaut. En voor de uitbouw van de sociale zekerheid. ‘De mooiste kathedraal van het land’, zeggen vakbondsmensen. Een kathedraal die gebouwd werd door Vlamingen, Walen, Brusselaars en migranten: de Belgische sociale beweging.

Waaraan het in het Vlaams-nationalistische discours fundamenteel ontbreekt, is solidariteit. Die menselijke waarde die het tegendeel is van egoïsme, hebzucht en onverdraagzaamheid. Het is deze solidariteit die vandaag, in naam van onze cultuur en identiteit, onder vuur genomen wordt. Dat kunnen we niet aanvaarden. Een grote en open cultuur is er een die de weg van het enge eigenbelang verlaat en de solidariteit als grondslag omarmt.


Dirk Tuypens, acteur
Lieve Franssen, Brecht Eisler Koor - Louis Paul Boon Kring
Lebuïn D’Haese, beeldhouwer

Benjamin Vella op de RTBF

Benjamin Vella op de RTBF met een mooie uitleg over de verwachtingen van Pro Bruxsel over de toekomst van Brussel!

Verkiezingen deel 2: Nog 1 dag te gaan

Morgen is het zover....Iedereen gaat stemmen...op Pro Bruxsel?

Ik ben heel druk bezig mijn eindwerken voor school aan het afwerken en kan dus spijtig genoeg geen campagne meer gaan voeren. Ik heb ook de tijd niet om de Pro Bruxsel fietjes op te gaan halen op het Flagey plein. Aangezien de wet verbied van campagne te voeren op de dag van de verkiezingen...vanaf middernacht dus...heb ik de fietsjes gewoon afgedekt met plakband.

Ik sta 11de op de lijst 25 van Pro Bruxsel van de Kamer van Volksvertegenwoordigers....moest je nog niet weten op wie te stemmen.....

Verkiezingen deel 2: Nog 3 dagen te gaan

Verkiezingen deel 2: Nog 4 dagen te gaan

ik heb deze mail doorgstuurd gekregen. Echt de moeite waard om te lezen! En het gaat hier toch om een niet te onderschatten opiniestuk van een proffessor met kennis van zaken!!

Ter info mijn stadsgeografische bijdrage tot het politieke debat dat dezer dagen in onze media woedt.

Met vriendelijke groet,Eric Corijn.

Brussel is balk in het oog van het Vlaams nationalismeEindelijk. Eindelijk gaat het ook over Brussel. De zwarte vlek in de Belgische opinievorming, het symptoom van de onredelijkheid van de Belgische communautaire politiek. De rechtlijnigheid en de coherentie van Bart De Wever (N-VA) leggen meteen ook de limieten van het Vlaams nationalisme bloot, vindt Eric Corijn van de VUB.·Het nationalisme vertrekt van het zelfbeschikkingsrecht der volkeren en dus het recht op een eigen staat. Een staat heeft een territorium nodig en heeft geen rechtstreekse bevoegdheden buiten dat territorium, want dat zou kolonialisme zijn.Het Belgische model strookt natuurlijk niet met het nationalisme omdat alleen de gewesten territoriale bevoegdheden hebben. De gemeenschappen hebben persoonsgebonden bevoegdheden en dus senso strictu geen territorium.Wanneer in de media sprake is over 'Vlaanderen' verzwijgt men bewust deze dubbelzinnigheid. Want alleen het Vlaamse gewest heeft een territorium en in België zijn alle gewesten communautair 'onzuiver'.Zo bevat het Waalse gewest een deel van de Franstalige gemeenschap en de gehele Duitse gemeenschap. Zo heeft het Brusselse gewest twee gemeenschappen. En zo heeft het Vlaamse gewest een belangrijke Franstalige bevolking die zich tot de Franstalige gemeenschap rekent.De eentalige politieke partijen en de eentalige media dragen er allen toe bij om die onzuiverheden weg te moffelen en het te doen voorkomen alsof België uit gemeenschappen bestaat en het volstaat die gemeenschappen meer bevoegdheden te geven om territoriale deelstaten te vormen.Dan worden natuurlijk de Franstaligen in de Rand een doorn in het Vlaamse oog. En dan moeten Franstalige nationalisten wel zoeken naar een territoriale verbinding tussen Brussel en Wallonië.Maar hoe je het ook draait of keert, geen enkele van de vermeende deelstaten zal uit slechts één gemeenschap bestaan. Zij die voor echt confederalisme of quasi onafhankelijkheid opkomen, moeten zich dus uitspreken over de rechten van hun respectievelijke minderheden, want die worden nu overal gegarandeerd door 'buitenlanden' en Belgische evenwichten.Alleen het racistische Vlaams Belang is daarover zeer duidelijk: assimileren of oprotten! Alle andere nationalistische posities, die van de N-VA, maar ook die van het CdH van Joëlle Milquet, zijn dubbelzinnig en dus demagogisch.Het 'probleem Brussel' is natuurlijk het symptoom van die nationalistische demagogie. Over welke 'deelstaten' gaan de partijen het in feite hebben? Ze spreken over Vlaanderen en Wallonië. Geen van beide kan splitsen zonder Brussel en geen van beide kan ook splitsen met Brussel."Het 'probleem Brussel' is natuurlijk het symptoom van die nationalistische demagogie"België zal dus blijven bestaan. En dat is nou net wat de confederalisten onder de mat vegen. Want nergens aanvaarden ze een confederatie met drie, een gewestelijke staatshervorming.En dus moet Brussel in die opvatting een kolonie worden van twee deelstaten, een wingewest waarbinnen de bevolking in subnationaliteiten wordt opgedeeld.Dat is niet alleen onwerkbaar, zoals uitvoerig is aangetoond in de debatten over de onmogelijke opsplitsing van de gehele sociale zekerheid. Dat is ook ondemocratisch omdat zo meer dan 1,1 miljoen mensen hun zeggenschap wordt ontnomen.Daarom is er ook geen enkele legitimiteit voor dergelijke programma's. Die moeten dan ook als irrealistisch van de hand worden gedaan. De enige consequentie voor het Vlaams nationalisme is een zelfstandigheid zonder Brussel te beogen.De rechten van de Vlaamse Brusselaars zullen dan in Brussel zelf moeten worden gegarandeerd. Er is geen enkele democratische institutionele oplossing met slechts twee deelstaten.Maar het probleem Brussel wijst nog op een ander, en veel belangrijker probleem voor het nationalisme: de onmogelijke ontmoeting met de stedelijkheid. Want Brussel is in werkelijkheid natuurlijk geen bi-communautaire stad.Dat verhaal van die twee gemeenschappen is een puur institutionele constructie. De Brusselse bevolking ziet er heel anders uit. Meer dan de helft heeft geen Belgo-Belgische referenties en dat toont zich vandaag al in de samenstelling van het electoraat.Brussel is dus een kosmopolitische stad, een world of strangers, en dat wordt een moeilijke identiteit in een nationalistisch raamwerk. Daarenboven leven de Brusselaars steeds meer in onzuivere mengvormen, ze worden meertalig, het gebruik van het Engels overtreft al het Nederlands, bijna de helft van de huishoudens zijn taalgemengd ...Dat Brussel een 'Vlaamse stad' zou zijn is moeilijk houdbaar. Maar zelfs de Francophonie kan vandaag Brussel niet meer verbeelden, hoewel het Frans er ongetwijfeld de meest gebruikte taal is.Alleen laat een multiculturele stad zich niet meer beschrijven in nationale termen. En daarom is Brussel het probleem van De Wever, maar ook van Olivier Maingain (FDF) en van Milquet (CdH), van al diegenen die de stad en de stedelijkheid willen vangen in een duidelijke Volksgeist.Want het nationalisme heeft niet alleen een probleem met Brussel, maar ook met Antwerpen en Gent en weldra met alle stadsgewesten. De N-VA mag dan wel scoren in de opiniepeilingen voor Belgische verkiezingen omdat ze daarin het Vlaamse buikgevoel vertegenwoordigen.Hetzelfde succes is hen vooralsnog niet gegund in de grote steden. Want die zitten allemaal op een 'Brussel-spoor'. Vandaag al spreekt de meerderheid van de lagereschoolkinderen in de Antwerpse binnenstad thuis geen Nederlands.Antwerpen en Gent worden ook zeer multiculturele en dus geen monocommunautaire samenlevingen. En daarvoor heeft het Vlaams nationalisme geen oplossingen. Omdat het in feite voortbouwt op een zeer suburbane cultuur, op een landelijk Vlaanderen dat de stad als een lastig gebruiksvoorwerp ervaart."Omdat het Vlaams nationalisme in feite voortbouwt op een zeer suburbane cultuur, op een landelijk Vlaanderen, dat de stad als een lastig gebruiksvoorwerp ervaart"En het is net die conservatieve trek in het Vlaamse nationalisme, die antistedelijke onderbuik, die bij verwezenlijking van de eigen doelstellingen zal bijdragen tot een achteruitgang in de internationale context.Want de mondialisering voltrekt zich via stedelijke knooppunten. En die dynamiek moet worden gedragen door een open, meervoudige en kosmopolitische cultuur die gebaat is bij meertaligheid, bij multicultuur en creativiteit.En net die 'onzuiverheid' en mengvormen lijken de Vlaamse publieke opinie af te schrikken. In die zin vertegenwoordigt het Vlaams nationalisme (en zeker de daarmee gepaard gaande xenofobie) de antistedelijke traditie van de Vlaamse kleinburgerij.Vandaag geen democratische oplossing hebben voor Brussel in een federaal België, is morgen niet omkunnen met de grootstedelijke problematiek in een zelfstandig Vlaanderen.Brussel zelf heeft vandaag zeker een grondige interne bestuurlijke hervorming nodig. Maar de stedelijkheid zal zich daarin moeten loswerken uit het Belgische communautaire denken. Want daarin ligt de kern van het slecht bestuur in Brussel.En daarom zijn de soms hautaine vingerwijzingen vanuit Vlaanderen ook naast de kwestie. Dat wil ik in een andere bijdrage nog wel eens aantonen.Eric CorijnProf. dr. Eric Corijn is directeur van de onderzoeksgroep Cosmopolis, City, Culture & Society aan de Vrije Universiteit Brussel. Hij is hoogleraar sociale en culturele geografie aan de VUB en voorzitter van UAB Brussels Stadsplatform.

Verkiezingen deel 2: Nog 5 dagen te gaan

Verkiezingen deel 2: Nog 6 dagen te gaan

Waarom voor Pro Bruxsel stemmen?

De uitspraken van Bart De Wever bewijzen dat het eens te meer belangrijk is om voor de enige Brusselse partij te stemmen....anders worden we als Brusselaar gewoon geëxtermineerd om te moeten reïncarneren als Vlaming of Waal. De andere partijen nemen het enkel op voor de Brusselaars als het hun electoraal uitkomt of om zich kortstondig van extremistische partijen te distantiëren! Maar ze zijn geen haar beter want achter onze rug staan ze in onze achtertuin te pissen door zelf constant in communautair gekibbel te hervallen! Als er 1 persoon is die in onze achtertuin mag pissen dan is het manneke Pis, vertegenwoordiger van alle Brusselaars!

Kies om niet te moeten kiezen! Kies om gewoon een Brusselaar te kunnen zijn.

Waarom niet voor een andere partij stemmen?

Nog nooit is de politiek zo zorgwekkend geweest als vandaag. De mensen weten niet meer voor wie ze moeten stemmen…en dus stemmen ze blindelings op de meest gemediatiseerde persoon zonder echt op de hoogte te zijn van het programma van die partij.

Dat de interesse in de politiek verloren is gegaan is meer dan begrijpelijk. Maar dat de interesse in een goed functionerend land zou kwijt zijn gegaan, dat geloven we niet! In deze tijden van grote frictie tussen de taalgebonden communauteiten is het juist belangrijk om naar een goed alternatief op zoek te gaan! Dat kan door eens naar de vernieuwende standpunten van de kleine partijen te kijken. Zo stelt Po Bruxsel bijvoorbeeld als enige partij voor om de communauteiten (VGC, COCOF) af te schaffen en de bevoegdheden over te hevelen naar de regio. Dat is de enige manier om goed samen te kunnen werken naar een sterke en goed functionerend Brussels Gewest.

Blanco stemmen is niet zo neutraal als het lijkt. Blanco stemmen gaan niet naar de meerderheid zoals zoveel wordt beweerd. Maar Blanco stemmen betekent wel dat je geen tegengewicht creëert tegenover die grote traditionele partijen, waardoor ze onrechtstreeks hun macht versterken. Het is dus best toch een stem uit te brengen al was het maar als protest tegen de nadere partijen!

Niet gaan stemmen is op eigen risico want is tot nader orde nog altijd verboden.

Wordt de macht dan niet verdeeld door het democratisch systeem?

Neen, ze ligt bij de grote (rijke) traditionele partijen die zich er niet van weerhouden aan bepaalde media kanalen regels op te leggen die in hun voordeel liggen. Ze kennen zichzelf ook fenomenale verkiezingsbedragen toe (tot 1 miljoen Euro per partij!). Ook de recent ingevoerde verkiezingsdrempel van 5% laat toe de kleine partijen uit te sluiten want zolang ze die barema niet hebben bereikt ontvangen ze geen geld.

Mensen, licht u in! Zoek naar alternatieve, eerlijk berichtgeving en stem met kennis van zaken! We kunnen creatief zijn, we kunnen zo veel mogelijk op straat komen, we kunnen constant persberichten versturen, we kunnen er ons zakgeld tegenaan gooien….maar tegen het boycot van de media en de particratie kunnen we echt niet op!

Wat wil de kiezer eigenlijk?

De politiek is in een zekere zin de representatie van de bevolking. Ze moet doen wat het volk wil om het land, de regio, de gemeente in goede banen te leiden. Welk beter initiatief kan er eigenlijk gevonden worden dan een groep gewone burgers die zich zorgen maken om hun regio? Niet politiek gebonden, niet onder invloed van kartels, eerlijk opgebouwd vanuit een fundamentele nood om aanhoort te worden! Een tweetalige partij die vanuit een oproep van de burgers is ontstaan, die de tweetalige identiteit van zijn regio eert en wil beschermen. Een partij van burgers die met de problemen van hun regio zijn begaan, en niet enkel problemen naar voren schuiven maar ook naar oplossingen durven zoeken. Een partij die dus een gegronde reden heeft om te bestaan!Pro Bruxsel is ook de enige partij die ALLE Brusselaars vertegenwoordigd en dus ook door samenwerking streeft naar een beter georganiseerde Regio die zichzelf beheert. Zonder inmenging,net zoals de twee andere Regio’s dat doen met hun grondgebied. We willen de fundamentele problemen aanpakken, zoals de armoede, de werkloosheid, opvoeding, justitie…maar dan moeten we er ook de kans en de middelen voor krijgen, en die zijn nu juist in de handen van Vlaanderen en Wallonië!

In het kort de verschillende standpunten van Pro Bruxsel:

· Een aanbod van twee tot meertalig onderwijs om de kans geven aan de Brusselse jongeren makkelijker aan een job te geraken. Als iedereen tweetalig is moet men de taal niet gebruiken om te categoriseren maar kunnen we ze eindelijk gebruiken om te communiceren!

· Een herfinanciering van het gewest op basis van de bevoegdheden die de regio uitoefent. De Brusselse regio genereert 20% van het nationaal inkomen maar krijgt daar amper 1% van terug om van te overleven! Brussel kreunt onder deze situatie en Vlaanderen en Wallonië maken daar misbruik van!

· De bevoegdheden van de gemeenschappen overhevelen naar het Brusselse gewest zodat er geen inmenging meer is van Vlaanderen en Wallonië op het Brussels grondgebied! De actuele situatie is omslachtig, duur en inefficiënt!

· Afschaffing van de taalgerichte identiteitskaarten en vervangen door een tweetalige Belgische identiteitskaart. Pro Bruxsel kiest om niet te moeten kiezen want door de keuze kunnen niet alle Brusselaars van dezelfde rechten genieten (de jobkorting) wat een pure vorm van “apartheid” is!

· De Brusselse Regio is een tweetalige regio dus moet het binnendienen van een tweetalige lijst voor de regionale verkiezingen mogelijk worden gemaakt! De Europeanen kunnen enkel voor de gemeentelijke verkiezingen stemmen terwijl ze hier wel leven en hun belastingen betalen. Ook daar moet verandering in komen!

· Een efficiënter georganiseerd politiekorps en een uitgedund parlement. Brussel kan door minder mensen worden bestuurd. Ook bepaalde gemeentelijke bevoegdheden zoals mobiliteit moeten overgeheveld worden naar het gewest om efficiënter te functioneren.

· En als laatst but not least: Brussel erkennen als een volwaardig gewest, net zoals Vlaanderen en Wallonië die erkenning genieten. We zijn geen kind, we kunnen echt wel voor onszelf zorgen maar geef ons tenminste de kans om het te bewijzen!

PRO BRUXSEL IS:

Fier om DE STEM VAN ALLE BRUSSELAARS te kunnen zijn,

Fier om de stem van een GOEDE SAMENWERKING binnen Brussel te kunnen zijn,

Fier om inwoner van een STERKE METROPLOOL en HOOFDSTAD te zijn van BELGIE en van EUROPA.

Fier om de kans te kunnen geven aan de mensen om voor een EERLIJKE PARTIJ VAN BURGERS te stemmen!

PRO BRUXSEL

LIJST 25 VOOR DE KAMER